Sükût

Söyleniyorum kendi kendime,

Yaşamıştım bu anı dercesine…

Ve köhneliklere inat yürüyorum,

Hayatları dava edercesine…

Yaşadığım her hengâmede, mağlubum ve tutsağım,

Defteri dürülmüş, kalemi kırılmışçasına…

Durup düşündüğüm her yerde, sanık koltuğundayım,

Mahkûmiyetime hükmedilircesine…

Yersiz mesnetler tokat gibi indikçe sineme,

Sükût ediyorum, sanki konuşmuşçasına…

Fikrimi firarımla bezeyip inciniyorum,

Manevi yarama tiryâk bulmuşçasına…

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir