Edebi Kelam

KiM -SiN?

ne kadarý senin bu sen'in

söylesene!

gözlerin,dudaklarýn,ellerin..

ne kadarýn var nekadarýn yok

söylesene!

baþka birinin akþamýnda

baþka birine

aðlayýp duruyorsun

sana seni soruyorum

susuyorsun..

kaçak..

Çelimsiz bir akissin iþte
dünyayý dolduran o boþluðun içinde
maðlupsun,yaralýsýn
üstelik..
bir yanýn ölmek hevesinde

bazý bir kahve köþesinde
bazen daðýnýk,içli
bir akþam saatinde
biliyorum..aklýndan kaçmak geciyordu
doðrusu kendinden
ama kime?

Bahar Yine Gelecek

Mihrace Bildirdi;

Gün batýmlarýyla tükenir umut
Akþamýn kýzýllýðý sarar dört bir yaný
Kelimeler anlamýný yitirmiþ
Gecede derin bir sessizlik
Acýnýn rengi tanýmlanýr
Düþ, sus pus
Yüreðim kalemime küs..

Vuslata yükselir dolunay
Daha sabaha çok var
Beklemek..Ah! beklemek..
Yüreði ne çok yorar..

Bir Varmis Bir Yokmus

hayat iþte..
hoyrat bir rüzgar
deðip geçiyor ömrün tenine
bir bakmýþsýn
yoksun.....

vaktiyle þen þakrak gezdiðin bahçeler
bugün hüznünle ýslak
ve hiçbiri sana benzemiyor
resimdekilerin..

gittikçe tenhalaþýyor
evinin olduðu sokak
gittikçe tenhalaþýyor dünya
bir tuhaf his ki
anlatamýyorsun...

Olmak Ya Da Olamamak

uzungemici bildirdi;

sen orada

önce sev kasýrgalar gibi, bir dalýn tutuþmasý ol son yapraðýna
sonra kalk yanýmdan ara gözlerinde beni, yandýðým ormanlarda

su sesine karýþsýn sesin, iyi bilirim her yangýnda içinden geçenleri
küller soðusun öyle yazarsýn, buhar tutmuþ cam üstüne istediklerini
aç sonra pencereni havalansýn yeryüzü, masmavi bir güneþ dolsun içeriye
bulutlarýn arkasýna saklanan ayýn yüzüne, ben çizerken en güzel çizgilerini

/kývýlcýmlarýn gecesi de yoktur gündüzü de, hasretleri vardýr yaprak yeþiline/

öp beni ve ýslat dudaklarýný, her sabah saçýný taradýðým aynada
kalk yanýmdan git mutfaða, bak çayýn suyu kaynýyor mu ocakta

oradan oku duyarým, birlikte yazdýðýmýz öyküyü, kaldýðýmýz yerden
el yazýmýz deðiþmiyor nasýlsa, alnýmýzdaki gibi, gene ayný kalemden
oku ben öperken beli ince bardaðýný, dem tutmuþsa çayýmýz hemen içelim
topladýðým denizler vazoya yerleþirken, sen oku dalganýn rengi deðiþmeden

/neden çiçek açmaz girmediðimiz denizin dalgasý, açsa bile bilemeyiz adýný/

Askin Intihar Vakti

Bir hülyasýn þimdi evet bir hülya,

Gördün ya artýk yapayalnýzýz..

Þen kahkahalar dönerken hýçkýrýða

Giderek artmakta karanlýðýmýz..

Þimdi akþamlar bir baþka suskun

Gecelerim bir baþka tenha olucak..

Demek artýk, benden gidiyorsun

Ah avuçlarým gözyaþýna doyucak...

Arasýra hayalimi aklýndan geçir,

Geçir ki uzanayým rüyalarýna..

Unutmalýyýz deyip durma ikide bir

gülüþümü bari sakla saçlarýna...

Bakislar
uzungemici bildirdi;

Bir ses:
ne güzel bakýyorsun çocuk, gördüðün parlak ýþýklar, o yýldýzlar
onlar yarýn seni de aydýnlatacaklar
sen idam sehpalarýnda gülümsüyorken belki
elini uzatýp tutabildiðin ve yüreðinde toplayabildiðin kadar
güneþ kadar …

ÝLK
leylek; yuva yaptýðý bacadan, uzun gaga ve ince bacak olarak
gözden kaybolup gitti geniþ kanatlarýndan rüzgarlar çýkararak
göç mevsimi deðildi oysa, ayaklarýn üstünde durma zamanýydý
çocuk, bunun çoktan farkýndaydý
yýldýzlardan koparýp gözünü, þehrin ýþýðýna kuþbakýþý býrakýrken

kimi dededen kalma Balkan madalyalarý gibi hezimet kokuyordu
kimileri ellerdeki meþalelerden yeni çað aydýnlýðýna yol açýyordu
her biri baþka bir ilke ve tutku gibiydi cebindeki cam misketlerin
çocuðun yani çocuksu düþlerinin
bakýp gördüðü ýþýklardan buydu anladýðý, ilk adýmlarýný atarken

Haziran'da Kar Yagar Düslerime
Mihrace Bildirdi;

Bir hikayenin iki kahramanýyýz seninle
Kapýldýk gidiyoruz rüzgarýn yeline
Dolambaçlý yollarda kaybolduk
Akýl firarda, dilimiz lal, sustukça sustuk

Uzak kutuplara doðru yolumuz
Birimiz artýlarda, diðerimiz eksilerde
Belli ki meçhule varacak sonumuz
Yaþamadan nefes almanýn ne anlamý var?
Talan olmuþ yüreðim, yerine sýðmýyor yar...

Hayat, kaygýsýzca içine daldýðýmýz karmaþa
Yaþadýklarýmýz belli belirsiz bir rüya
Uyanmanýn zamaný geldi de geçiyor bak
Su gibi akýp geçiyor ömür ne olur anla
Farkýna varmak için çok geç kalma

RÜZGAR TAKVIMI ÇOCUKLARI

/rüzgar arkamýzdan esiyor, deniz karþýdan geliyormuþ
iskelede kimseler yokmuþ da, vapur ilk yolcuyu bekliyormuþ
bu mevsim olunca bütün çocuklar, boðaz içinden mi girerler denize/
……..

nüfus kaðýtlarýmýz gri karton kapaklý, yeni günleri pek bilmeyiz
doðum tarihlerimizde kar yazar, sýcakta üþümeyi öðreniriz
güneþ doðmaz üstümüze, ama her zaman mavidir gözlerimiz
denizlere benzeriz …

nice savaþlar kanýmýzý döktü de, ihtilallerde kýzýlcýk þerbeti içtik
mülteci olurken kimimiz, erguvan pembesinden vazgeçmedik
Saman yolunda dans etmesini, hanýmellerini koklar gibi sevdik
hiç büyümedik …

/bir ayin sonrasýnda tutmuþum yüreðini, vakit geç olmuþ
vapur iskeleden boþ kalkmýþ da, martýlarýn gözleri yollarda kalmýþ
bütün o eski sokaklar þimdi, korkuya mý saklamýþtýr kimsesizliklerini/
………

SOYLULAR

güneþin su gibi akan perdelerden içeri girmesine, gerek var mý sence
duvara yaslanmýþ kaðýt ve mürekkep kokulu binlerce hazine
sýcaðý ve aydýnlýðý veriyor zaten, yeterince ……

*

merdivenleri çýkmak …,
bak hala ömrünü tüketmemiþ, ne kadar aþýnsa da basamak mermerleri
biz yýlmaz ve korkmaz sürekli adým olalým, çýkmak için bu merdivenleri
ama sen, yorgunluk ve korkularýnla, el-ele verip korkuluklara dayanma
bana yaslan, yanýndayým nasýlsa, farkýnda olsan da, olmasan da …

bir kapýnýn önünde …,
bunca soluk týkanmasýndan sonra, sonunda deðil en baþýnda yaþamýn
söyleyecek ne çok þeyi vardýr, bu bohem ve anason kokulu çatý katýnýn
gene de keskin geçsin senin býçaðýn, ilk sözcüklerinin tam ortasýndan
ki bilgelik koþusunda biz de koþalým, azalmadan ve yorulmadan …

böyle bir gece iþte …,
öðrenmek olsun yok oluþ sebebi, tavandaki dört kol örümcek aðlarýnýn
ve toz zerrelerine saklanmýþ, bütün zamanlara ait bütün karanlýklarýn
böyle bir gece iþte, söylenecek sözlerin sýra beklemesidir durak baþýnda
bir devrimin tam zamanýdýr ya da, gün batýmýndan, gün doðumuna …